Hallo allemaal,
Even een kort laatste verhaaltje.. (Dit verhaaltje is al een paar dagen oud- de internetverbinding viel weg en de dag erna was er weer helemaal geen stroom in town.. Hopelijk krijg ik het nu wel online) De vorige keer ging het over mijn laatste werkdag. Dat lijkt nu al weer behoorlijk lang geleden. De afgelopen tijd hebben we heerlijk vakantie gevierd! Na een aantal dagen in Bolga, waar Laurens ontzettend hartelijk door mijn gastgezin werd ontvangen, zijn we in wat etappes naar het zuiden afgezakt. De afgelopen week zijn we nog even naar het oosten van Ghana geweest.

Na 3 maanden in een cultuur die zo erg verschilt van je eigen, kun je er van uitgaan dat je, als je thuis komt, een kleine x91omgekeerde cultuurschokx92 hebt. Volgens de theorie in ieder geval. Voor mijn gevoel ben ik echter de afgelopen twee en halve week al een klein beetje aan deze hernieuwde cultuurshock begonnenx85. Ik heb voor mijn gevoel een ander Ghana gezien. Iets minder armoede, iets meer drukte, iets meer verkeer, iets minder gammele autox92s, iets meer gevarieerd eten, iets meer servicegerichte Ghanezen (die je niet 2 uur op een sandwich laten wachten), iets meer doortrapte Ghanezen enzovoort. Ook hele andere natuur gezien. Bij Mole National Park hebben we vanuit ons chalet op de heuvel ontzettend genoten van het uitzicht over het park, met de olifanten, antilopes en apen voor ons! En aan de kust hebben we genoten van de ruige zee, en hebben we de indrukwekkende slavenforten van de Britten en Nederlanders bezocht. Daarna in het Oosten lekker gewandeld door heuvels en grotten enzo.
We hebben ontzettend leuke dingen gedaan, mooie dingen gezien en weer veel bijzondere dingen beleefd. Over onverantwoord smalle richeltjes langs afgronden gelopen (sorry mam), gereisd in mini-busjes met 25 mede-passagiers (volledig klemvast, met diverse volwassenen bij elkaar opschoot), voetbal gekeken met Ghanezen (die zijn fanatiek!!) en de lekkerste en grootste mangox92s ooit gegeten! Om maar wat te noemen..

Persoonlijk heb ik ook erg genoten van het hebben van een eigen hotelkamer of chalet, zonder de enorme drukte van mijn gastgezin. En van een eigen badkamer, met een wastafel!!! Met een spiegel, wow! (Die heb ik ook 2,5 maand niet gehad..) Naast airco geniet ik nu ook van het feit dat we soms zelfs een beetje WARM water hebben op onze kamer! En nu ik zelf bepaal wat ik eet, eet ik niet iedere avond meer hetzelfde tomatenprutje. Al lijkt het er vaak toch wel op, maar ok..

Kortom, het is allemaal al behoorlijk andere koek dan dat waar ik in Bolga aan gewend was geraakt. Het was ook wel even wennen om gewoon een toerist te zijn. Het is wel een mooie tussenfase eigenlijk. Tussen het overzichtelijke, relaxte leventje in Bolga, en straks weer de Hollandse haast, druktes en keuzemogelijkheden. Van het bomvolle huis van mijn gastgezin in Bolga naar mijn eigen plekje in Groningen. In Bolga at ik gewoon wat me voorgeschoteld werd of wat er beschikbaar was in het restaurant/tentje/barretje. In Nederland mag ik zelf weer bedenken en kiezen wat ik eet. En wat een keuze is er in NL, eigenlijk niet te geloven!! In Bolga worden afspraken of tijd aangegeven met uitdrukkingen als x91it takes not all that longx92, x91soonx92 (= zeer rekbaar),x91you wait small smallx92( bv 1,5 uur) , x91you exercise some more patiencex92 ( waarschijnlijk nog een uur wachten), x91any moment from nowx92,  en andere vage uitdrukkingen. In Nederland is afspraak meestal wel afspraak, en betekent x9110 minutenx92 echt wel 10 minuten. Om maar wat van de verschillen te noemen..

Het zal in NL sowieso wel even wennen zijn, maar het contrast met Ghana zal na deze vakantie wel wat minder groot zijn dan wanneer ik direct uit Bolga naar NL was gekomen. Maandagavond vliegen we naar huis en dan zit dit avontuur erop! Ongelofelijk. Ik heb ook wel weer zin in thuis hoor, thuis is ook helemaal niet verkeerd!!

Groetjes Tanja

PS: Jullie denken misschien dat ik de afgelopen maanden totaal niet op de hoogte ben geweest van het Hollandse nieuws.. Dat is waar, maar afgelopen week heb ik wel een Nederlandse krant gelezen! De Spits, van 22 juni hahaha!! Die kreeg ik nl bij een openbaar (=supersmerig) toilet in Accra als wc-papier..
PS2: Mijn ghanese telefoonnummer blijkt trouwens buiten Bolga nog slechter te werken dan in Bolga zelf. Ik heb de afgelopen 2 en halve week in totaal 3 dagen bereik gehad, dus eventuele smsx92jes zijn niet aangekomen helaas.

<!– @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>

Jeempie, ikmoet nog maar even snel een blogje typen. Ik ben nu bezig met mijnlaatste werkdag en de tijd gaat hier nu heel rap. Morgen zalvriendlief hier aankomen!!! Dan nog een paar daagjes hier in hetstadje, en dan lekker echt vakantie vieren.

Ik heb afgelopen weekend al afscheidgenomen van mijn Ghanese moeder, aangezien zij nu op reis op. Ik hadweer pasta gekookt voor de hele familie. Dus weer uitgebreid door destad gefietst om alles bij elkaar te sprokkelen.. Hier geen Appienatuurlijk, maar allemaal van die ienieminie winkeltjes varierend van2 tot 20 vierkante meter. Wel leuk, maar best tijdrovend op diemanier. Mijn ‘zusjes’ hielpen mee met koken en dat was best gezellig.De klapper van de avond moest het dessert worden. Ik had mango’s enbananen gekocht, en had een enorme bak vanille-ijs gevonden!!! En ooknog naar huis vervoerd in redelijk bevroren toestand!

Maar goed, het eten was dus klaar. Enuiteraard deed ik ontzettend mijn best om dat mooi en warm teserveren voor iedereen (op plastic bordjes, dat wel natuurlijk).Vanuit mijn Hollandse verwachting hoopte ik nog een beetje dat we de maaltijd’gezellig’ als familie zouden nuttigen. Even gezellig, allemaal bijelkaar… Maar nee hoor, dat zit er hier echt niet in. Op het momentdat ik net de 8 borden/bakken had neergezet, begint mijn moederiedereen weer taken te geven!! Moest mijn ‘broer’  opeens mijn kleine’broertjes’ gaan douchen, en mijn ‘zusje’ kreeg de taak om een ofandere kartonnen doos met zooi om te keren en uit te mesten. Dus daarzit ik dan, te eten met moeders, met 6 bordjes om me heen, tussen een doosomgekeerde zooi (helaas heb ik er geen foto van- het was een lollig tafereel). Ook bij het serveren van het ijs gebeurde ietsvergelijkbaars, waardoor de bananen bruin lagen te worden en het ijstot vanillesaus werd. Hahahaha, dat is dan toch een beetje jammer!Ghanezen zien eten puur als iets functioneels. Je eet om je maag tevullen, zo simpel is het. De presentatie van een maaltijd of degezelligheid rond het eten is totaal niet aan Ghanezen besteed.(Dat gaat zelfs zo ver dat ik heb gehoord dat een ober in eenrestaurant een collega-vrijwilliger adviseerde om GEEN tomatensoep tebestellen -’te duur, en dan heb je straks nog honger’ hahaha). Dat wist ik inmiddels eigenlijk wel, maar ergens had ik toch nog een beetje een Hollands verwachtingspatroon.. Wattrouwens ook jammer was, was dat ik juist op dat moment zelfovervallen werd door een enorme misselijkheid en buikpijn. Ik had menatuurlijk zelf ontzettend verheugd op eten naar mijn eigen smaak,met ijs en vers fruit nog wel! Maar ik kon geen hap door mijn keelkrijgen.. Maar goed, ondanks dat het dan wat anders verloopt danverwacht, en ik er zelf niet van heb kunnen genieten, had ik wel deindruk dat mijn gastfamilie het gebaar waardeerde.

De volgende ochtend ben ik naar dekliniek gegaan (waar ik tussen een enorme, wachtende, zieke menigteGhanezen een enorme voorkeursbehandeling kreeg door een telefoontjevan mijn moeder- ‘ja hoor, loopt u maar door mevrouw’), en toen bleekik weer malaria te hebben.. En ik was die dag net klaar met mijn kuurtegen mijn darmbacterie!! Daarvoor had ik 4 soorten pillen gekregenvan de dokter. Samen met de vitaminepillen en malariapillen kwam ikzo op 18 pillen per dag, wat mij betreft zeker een record!! Maar goed, toen kreeg ik dus weer nieuwepillen. Thuis heb ik nooit wat, maar hier valt het niet mee om fit teblijven hoor.. Inmiddels voel ik me weer prima overigens, die pillen werken prima!

Mijn computerlessen heb ik overgedragenaan een Ghanese collega. Het is bij hem in goede handen, en dat voelterg prettig. Ik was ook bezig de boel over te dragen aan een nieuweNederlandse vrijwilliger, maar die voelde zich lichamelijk enemotioneel zo beroerd dat ze vandaag alweer naar huis vliegt! .Gister hebben we al even een afscheidsdrankje gedaan met de collega’svan de YHF. Ik heb een mooi Ghanese kledingstuk (hoe noem je zoiets?Ik zie het als een soort badjas hihi) gekregen, en mooie woordengehoord over mijn bijdrage en aanwezigheid hier. Erg leuk en gezellig.

Vandaag rond ik de boel hier echt af.Ik geef nog even een prive-computerles aan de ‘patron’ (mentor) vande studenten die ik computerles heb gegeven. Want hij heeft zelf ooknog nooit een computer aangeraakt.. Verder help ik nog wat met deinvoer van de resultaten van een onderzoek naar seksualiteit enseksuele rechten onder de jeugd hier in de regio, en dan zit heterop bij de YHF. Morgen komt mijn vriend hier aan. We slapen 1 nacht bij mijngastgezin, en 1 nacht in een hotel hier en dan gaan we er vandoor.Dan zeg ik gedag tegen Bolga. Raar hoor! Ik ben me hier echt wel thuisgaan voelen, ik heb hier zo’n leuke tijd (gehad?)! Als ik rond fiets zie ik inmiddels ook zoveel bekende gezichten die mehartelijk groeten. Overigens ook regelmatig onbekende gezichten diemij groeten en mijn naam weten, erg grappig. Dus het is wel gek en jammer omnu weer te vertrekken, maar ik heb erg zin in vakantie met Lau!!! Alseerste gaan we dan naar Mole National Park, om olifanten te bekijken.Daarna zien we het lekker wel, heerlijk.. Ergens in de komende 3weken zal ik nog wel een keer een verhaaltje te plaatsen over hoe devakantie bevalt. (ik denk GOED!!!)

Nu nog even wat foto’s:

Dit is ons ‘bananenvrouwtje’. Ze loopt de hele dag de stad rond om bananen te verkopen, en komt iedere ochtend ook even bij het jeugdcentrum langs. De bananen hier zijn echt lekkerder dan thuis!

Mariam en Ibrahim, medewerkers van Meet Africa tijdens een bruiloft van een vrijwilliger, vorig weekend. Ik vond vooral het ‘pakpapier’  op het hoofd van verschillende dames indrukwekkend!

Een plaatje van de familie, na een bezoek aan de kerk.. Het gezin is steeds een beetje uitgebreid. Dit is bijna de complete familie. Iedereen heeft zijn mooie pakje aan voor de kerk (zondag 6 uur ‘s ochtends). Ik had van mijn moeder ook een Ghanese outfit gekregen om naar de kerk aan te doen.

Mijn ‘broertjes’ genieten wel van de mango..

Dit was gister, het afscheidsdrankje van de YHF-collega’s.

Ik, in mijn Ghanese ‘badjas?’ met collega Abigail.

Nou dat was het even. Dikke knuffel Tanja

<!– @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>

Hallo allemaal,

ten eerste bedankt voor alle lievereacties, sms’jes, post en belpogingen! Wat ontzettend leuk om temerken dat ik niet vergeten ben hahaha.

Mijn verjaardag (afgelopen zondag dus)was erg geslaagd. Op zaterdag was ik weer mee met de Nurses on Tour,waar ik in mijn vorige verhaal uitgebreid over verteld heb.. Daarnaontstond het idee om naar het nieuwe guesthouse van de manager vanMeet Africa te gaan. Dat is een half uur rijden vanuit Bolga. Ik hebtoen snel wat pakken sap en pakken wijn gekocht, en nog wat chips(!!!!) weten te vinden. Toen zijn we met 4 andere vrijwilligers daarheen gegaan, en hebben we lekker gegeten, gedronken en gehangen. Opeen matras op het dak van een van de hutjes geslapen, onder desterrenhemel. Helemaal leuk. Om 12 uur hebben ze voor me gezongen,heel feestelijk. De volgende ochtend wakker worden was helemaal gaaf.Zo’n mooie, relaxte omgeving. Toen hebben we genoten van instantchocolademousse uit NL. Hij viel erg in de smaak! En ik had mijn(verjaardags)post mee, dus dat was ook leuk.

Toen ik ‘s middags thuis kwam vond ik 2ansichtkaarten die onder mijn deur door waren geschoven. Een van mijngastmoeder, en een van de rest van het gezin (wat trouwens inmiddelsbestaat uit 3 ‘zusjes’ en 2 ‘broertjes’). Op de kaarten stonden vande superzoete, voorgedrukte teksten. (Hier verkopen ze echt alleenmaar van die kaarten met mierzoete wensen- geen ansichtkaart tevinden hier). De teksten waren zo zoet dat ik er echt om moestlachen. Verder is er geen aandacht aan mijn verjaardag besteed, zezeiden niet eens ‘Happy birthday’ ofzo. Ik geloof dat dat hier inGhana best normaal is. Veel mensen weten hun verjaardag hier niet, ofhebben geen geld of tijd om dat echt te vieren. As zondag ga ik hetnog ‘vieren’ omdat mijn gastmoeder dan wel thuis is..

Ik had ook een verjaardagspakketje uitNL. Het ophalen van dit pakketje was een hele onderneming. In totaalben ik 6 keer naar het postkantoor geweest. De eerste keer opzaterdag was er niemand op de afdeling ‘pakketpost’, omdat hetregende. Ja, als het regent staat de wereld hier gewoon even stil.’Ze komen later..’. Maar later kwamen ze ook niet.. Maandagochtendstond ik er weer, toen was ik te vroeg. ‘He is coming..’. Ik werdoverigens wel weer heel hartelijk ontvangen. Het gesprekje ging zo:

Ik: Goodmorning. How are you?

Postmedewerker: Fine morning. I amfine, thank you. How are you?

Ik: I am fine too. I would like to pickup a parcel.

Postmedewerker: Ok, I will show you.Are you married?

Ik: No

Postmedewerker: Than you must marry me.

Ja, sommige Ghanezen laten er geen grasover groeien, echt heel erg lollig. Maar goed, uiteindelijk heb iktoen weer meer dan een half uur zitten wachten (naast dezehuwelijkskandidaat). Toen besloot ik om 1 uur ‘s middags terug tekomen. Toen was de vereiste ambtenaar aan het lunchen. Aangezien deboel om 2 uur dicht gaat, vond ik eigenlijk dat hij ook wel om 2 uurkon gaan lunchen, maar ok. Dus of ik om iets voor 2 uur terug konkomen. Dus toen was ik daar weer om 13:50. Toen was de man in kwestieweliswaar uitgeluncht, maar hij was nu naar de bank. Tja, dat moetook gebeuren. ‘He is coming..’ Ja ja, die kennen we nu wel..Ondertussen moet je niet denken dat er niemand was daar hoor. Erwaren steeds wel 10 mannetjes, maar die konden blijkbaar allemaalniet doen wat deze ene man voor taak had. Inmiddels had ik mijnpakketje trouwens wel al 2 keer in mijn handen gehad hoor! Omdat iktoen weer moest lesgeven, moest ik er om 14:15 toch weer echtvandoor. Zonder mijn pakketje dus, dat moest ik weer achterlaten. Ikhad toen afgesproken dat ik de volgende ochtend om 8:15 weer langszou komen, dan zou de man in kwestie er zijn! Dus ik was er braaf devolgende ochtend, maar deze man natuurlijk niet. Hoewel ik me langkan vasthouden aan het principe ‘erger u niet, verwonder u slechts’,werd ik nu toch een klein beetje ongeduldig. Mijn vrienden van depost probeerden hem nu ook wel steeds te bellen, maar ja, het netwerklag eruit. Dus maar weer wachten, wat ook wel weer interessant engezellig was. Toen de man uiteindelijk om 9:30 verscheen (hij wasmoe, dus had ie wat uitgeslapen), bleek het een grappige procedure.Ik moest mijn pakketje en alles wat er in zat uitpakken, en uitleggenwat het was.  ‘this is a book. These are ear rings. This is Dutchcandy.’ enzovoort.. Vervolgens ging de douanebeamte schatten hoeveelhet waard was, zodat hij met een mysterieuze formule kon bepalenhoeveel invoerrechten ik moest betalen. Er zaten ook dropjes in hetpakket, en ik besloot deze maar meteen uit de delen om de gang vanzaken wat te bespoedigen. Het was echt grappig om te zien hoe ze diedropjes opaten. Ze aten echt 1 dropje in 10 hapjes!! Uiteindelijkmoest ik een bepaald bedrag betalen, en toen vonden mijn postvriendendat dat te veel was. Na een gesprek dat in het Frafra plaatsvond (datversta ik niet), was het uiteindelijke bedrag geslonken tot 1,30Cedi, wat ongeveer 65 eurocent is. Aangezien ik van anderevrijwilligers had gehoord dat ze voor vergelijkbare pakketten 10 Cedimoesten betalen, denk ik dat mijn vriendschap zich wel heeftuitbetaald hahaha.

Mijn eerste 2 computerklasjes hebbentrouwens examen gedaan. Ik had een examen voor ze verzonnen waarbijze een document moesten maken, opslaan, wat vragen beantwoorden mbvinternet en de antwoorden naar mij moesten mailen. Ze waren allemaalsuperhard bezig, heel schattig. Ook wel weer heel erg grappig om tezien wat voor mailtjes ze er bij typen. In Nederland zou je bij zo’nopdracht een bericht verwachten in de trant van ‘Mevrouw, hierbij deantwoorden van het examen. Groeten Pietje’ ofzo. Nee, ik kreeg hierhele andere teksten. De mooiste vond ik toch wel van Godfred:

MADAM TANJA I AM VERYDELIGHTED FOR TEACHING ME VERY GOOD
AND I SHALL PRAY FOR YOU EVERYDAY SO THATYOU WILL LIVE IN EVERLASTING LIFE AND WHATEVER YOU WANT TODO WILL ALWAYS BE WITH YOU IN THE NAME OF OUR ALMIGHTY GOD .AMEN

Hahaha, hoe komen ze erop he?? Allemaal van die zoete, godslievendeteksten.. Ik vond het nakijken van de examens natuurlijk ook eenfeest, met dit soort berichtjes! Inmiddels hebben we voor beidegroepen een ceremonie gehouden, waarbij degene die geslaagd zijn eenofficieel certificaat van mij overhandigd hebben gekregen. Dedirecteur van de foundation, baas van het jeugdcentrum en hun’patron’ van school (soort mentor) waren er bij, hartstikke mooi. Wateen leuke happening zeg. En zo ontzettend mooi om te zien hoe oprechtdankbaar de studenten en de patron waren voor deze lessen, en ditcertificaat. De teleurstelling bij de gezakten was dan ook groot!!Die wilden meteen blijven voor bijles hihi en herkansen. Ik washelemaal blij na de ceremonie, ik geloof dat ik meer voldoeningvoelde dan waar ik voor vertrek naar Ghana op durfde te hopen… 

Nou dat is wel een mooi slot voor dit verhaaltje, lijkt me zo. Lekkerpositief! Ik zoek er nog even wat foto’s bij.Tot gauw, dikke knuffelTanja

Wakker worden op mijn verjaardag, op het dak in Karimenga:

Een Ghanees die drop eet:

Na de ceremonie, certificaten uitgedeeld:

Tot slot: het uitzicht van deze ochtend. Vrijwel alle vrouwen hebben hier nephaar. Dit is het nephaar van mijn moeder, dat op de waslijn voor het huis te drogen hangt. Binnenkort wordt dat er opnieuw in geknoopt/gevlochten/gedaan..

Tot slot nog een plaatje van een reclame hier. Jemig, wat moet het leuk zijn om in de marketing te werken in Ghana, alles is mogelijk hier. Deze is van Omo:’ Dirt is good. The road to succes is full of stains‘. Amen.

<!– @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –> <!– @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>

Ja, het duurde even wat langer voordatik weer de gelegenheid vond om een verhaaltje te typen. Natuurlijk iser in de tussentijd wel het en ander gebeurd.. Ik heb gewoon mijncomputerlessen gegeven (ze kunnen inmiddels allemaal dubbelklikken),de cursus ondernemen gegeven, ik ben begonnen met Nederlandse lesgeven aan onze directeur hier (die gaat naar NL in september voor eenMasteropleiding), ik heb pannenkoeken gebakken voor mijn familie, ikben naar Tamale geweest om mijn visum te verlengen (een dagtrip), ikben naar een forum geweest over het jeugdbeleid in de regio, ik ben 2keer meegeweest naar een afgelegen community om voorlichting te gevenover malaria en ik heb zelf nog even malaria gehad. Om maar wat tenoemen.

Waar zal ik dan nu mijn blogje overtypen, vraag ik me af.. Ik typ hier maar gewoon wat dingendie het eerst in mij opkomen als ik aan de afgelopen weken terugdenk. Tezamen geeft dat hopelijk wel een beetje een beeld van deindrukken en ervaringen die ik hier opdoe.

Laat ik begin met een incident bij mij ‘thuis’..Tijdens het introductieweekend in NLwas me verteld dat Ghanezen vaak tussenpersonen gebruiken omconflicten op te lossen. Ze zijn er van overtuigd dat de bemiddelingvan een ouder (wijzer) persoon de zaak goed zal doen. Ik had aleerder verteld over het geruzie in mijn gastgezin… Nu bleek vorigeweek de situatie wat uit de hand te zijn gelopen. ‘s Ochtends werd ikdoor mijn ‘zusje’ gevraagd of ik aan moeders wilde vragen of zij haar(mijn zusje dus) wilde vergeven. Mij was al eerder gevraagd om naarmoeders te gaan om excuses aan te bieden of iets toe te lichten, maardit was wel een hele serieuze kwestie… Moeder had namelijk gezegddat de maat vol was, en dat mijn zusje definitief het huis moestverlaten. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk met de situatie(moeders duldt geen tegenspraak!!), maar ik ging dus maar naarmoeders om de boodschap over te brengen. Moeder zweeg even envervolgens ratelde ze een heel verhaal. Het Ghanese Engels is nietaltijd makkelijk te volgen, en al helemaal niet als moeders boos is..Dus eigenlijk begreep ik weinig van de situatie en durfde/wilde ik meniet met de details bemoeien. Ik moest ook echt de deur uit! Met eenvreemd gevoel vertrokken dus.. Toen ik aan het eind van de middagterug kwam, besloot ik een prive-gesprek met mijn moeder te hebbenover de situatie. Me afzijdig houden was toch al geen optie meer, ende medewerkers van Meet Africa hadden me ook geadviseerd meer mijnmening te geven.. Met een biertje erbij hebben we toen 2 uurgesproken over de situatie. Dit zorgde er voor dat ik haar een stukbeter begreep. Ik heb haar ook verteld dat ik vanuit de NL cultuurniet gewend ben aan de rol van mediator, en ook niet aan hetschreeuwen tegen/slaan van kinderen (van 20 jaar!?). Zij had hier ookwel begrip voor, geloof ik. Einde van het verhaaltje is dat mijnzusje een laatste kans heeft gekregen (en ik haar, zoals het eentussenpersoon betaamt, nog wijze adviezen heb gegeven..) dat mijnmoeder volgens mij minder hard schreeuwt, en dat ik begin te snappenhoe ze in Ghana conflicten oplossen.

Een heel ander, en veel leuker verhaal:Ik ben nu 2 keer mee geweest met Nurses on Tour. De regio waar ik mebevind, is de armste regio van Ghana. Mensen hebben weinig geld enmiddelen, en de kindsterfte is heel hoog. Ik durf geen cijfers tenoemen, omdat de cijfers die ik gehoord heb te extreem zijn. Ik kanen wil ze niet geloven!! Neem in ieder geval maar van me aan datmenig moeder een kind verloren heeft.. Een groot deel daarvan komtdoor malaria. De organisatie Nurses on Tour gaat daarom naarafgelegen dorpjes/ gemeenschappen/communities om daar voorlichting tegeven over de symptomen en het voorkomen van malaria. Ik hebinmiddels 2 keer zelf die voorlichting gegeven, en ik vind het ergindrukwekkend. Vorige week moesten we meer dan 2 uur rijden naar zo’nafgelegen gemeenschap. We mochten op het dak van de jeep zitten, ikheb enorm van het landschap genoten! We werden in het dorp ontvangenmet zang en dans door de vrouwen. Uiteraard hebben we meegedanst oponze eigen manier, waardoor de sfeer er meteen goed inzat. Echtsupermooi om te zien. Daarna vertellen we dan met plaatjes en eentolk (ze spreken geen Engels) over het herkennen van malaria en hetgebruik van een klamboe. Hele basale dingen.. Dan komt er eentoneelstukje waarbij 1 een zwangere vrouw speelt, en een anderevrijwilliger een malariamug.. Jaja, super grappig natuurlijk. Devrouw wordt geprikt door de mug, wordt ziek en gaat dood. Dan komthet 2e bedrijf van het toneelstuk. Nu ligt de vrouw onder een klamboeen gaat de mug dood doordat hij tegen de geimpregneerde klamboevliegt!! Na dit spektakel krijgen alle vrouwen die zwanger zijn ofkleine kinderen hebben een klamboe uitgereikt. De hele happening waseen bijzondere en heftige ervaring. Om in zo’n community uberhaupt tezijn, om zo onthaald te worden, maar ook om te beseffen hoemachteloos deze mensen staan tegenover ziektes als malaria. En wateen klamboe kan doen..

Als je in Bolga bent, en je voelt jeziek, kun je naar een van de klinieken om je te testen op malaria enandere ziektes.. Dat heb ik dus ook gedaan. Behalve dat ze je bloedprikken (een week een blauwe arm in mijn geval), moet je  poepen ineen (transparante!) fotorolletjeshouder. Dan mag je dus tussen destruiken gaan zitten en hopen dat je goed mikt hahahaha. Je kan jevast mijn gezicht voorstellen toen het eindelijk tot me doordrong watde bedoeling was met de fotorolletjeshouder… ‘Dokter, u bedoeltdus echt dat ik dat ik daar moet gaan zitten proberen in dit dingetjete poepen????’ hahahaha.

Iets heel anders, wat ik ook heelgrappig vond, was de reactie van Lieke (mijn collega vrijwilliger)haar Ghanese gastmoeder toen ze Liekes nagelknippertje zag. Ze washelemaal onder de indruk: ‘Jullie blanken hebben ook een machine vooralles! Weet je wel hoe gelukkig je bent? Elke dag moet je God dankenvoor de bevoorrechte positie die jij hebt!’ Nou, dan kijk je tochweer even anders naar je nagelknippertje haha! Persoonlijk zie ik dewasmachine nu wel echt als een zegening. Wat is dat eigenlijk eenmooi apparaat zeg. Hier ben ik iedere zondag wel een paar uur kwijtmet wassen. (Dat gebeurt met een stuk zeep, waar ze ook de afwas meedoen en douchen). Alle vrijwilligers hebben hier trouwens dezelfdeervaring: Ghanezen vinden dat wij niet kunnen wassen. De Ghanezenhebben echt een hele typische methode van wassen, welke uitermategrondig is. Ik vermoed dan ook dat ik na drie maanden door mijn kleren heende krant kan lezen, maar ok. Iedere andere methode van handwassen dan de Ghanese methode wordt hier afgekeurd.Ik ben steeds weer verbaasd en geamuseerd als mijn kleding weer uitmijn handen wordt genomen omdat ik het niet goed doe. Maar gisterkreeg ik voor het eerst complimenten, ik ga vooruit! Het resultaat isdan ook wat schaafwonden op mijn polsen, maar ok.

Wat betreft de Ghanese keuken: Ik hebinmiddels alle (mij) bekende Ghanese gerechten gehad: TZ, banku,fufu, jollof, kenke en riceballs. Het is mij volstrekt duidelijkwaarom er een weinig tot geen Ghanese restaurants in Nederland zijn.Behalve jollof (lekker) en fufu (ok) vind ik het vies! Vorige weekheb ik pannenkoeken gebakken, en dat vonden ze gelukkig allemaal erglekker! Ik wist niet zeker of ze het lekker zouden vinden, omdat onzesmaakpapillen echt anders ontwikkeld lijken te zijn!! Daarbij willenGhanezen graag dat hun eten ‘lekker slijmerig’ is. Maar mijnbuurmeisje bleef maar roepen, ‘Wow, this is mad!!!’ Ze vond het hetlekkerste wat ze ooit gehad had. Gewoon pannenkoeken met banaan. Ikgenoot er nu trouwens zelf ook meer van dan thuis.

Ja, zo zijn er diverse dingen waardoorje toch wel even anders naar NL gaat kijken. Zoals de verhalen vanmijn favoriete beltegoed-verkoopster, een slimme meid. Ze heeft helegoede cijfers op school gehaald, maar kent geen belangrijke mannen omeen baan voor haar te regelen.. Zij vertelt bv dat ze nu naar eenberoepsopleiding wil om een vak te leren. Ze heeft zich overalingeschreven in de hoop ergens toegelaten te worden. Dan kan ze nadie opleiding hopelijk een paar jaar gaan werken als zuster of juf ofwaar ze dan ook voor opgeleid is. En als ze dan een paar jaar langdaarbij in de avond beltegoed blijft verkopen, heeft ze misschienover een jaar of 7 genoeg geld om naar de hoofdstad te gaan voor eenopleiding journalistiek. Wow, wat een lange weg! Wat is destudiefinanciering toch eigenlijk een zegening…

Nou dit is niet echt een logischverhaal, maar gewoon wat dingen die mij het sterkst bij staan van deafgelopen tijd. Ik zal wel wat foto’s toevoegen om het geheel wat opte leuken.

Dit is dus mijn gastmoeder.

En dit zijn mijn ‘zusjes’, en daaronder de buren die van de pannenkoeken genieten:

Hier een paar foto’s van de dagen met Nurses on Tour. Onderweg naar de community zie je dit soort dorpjes en landschappen. Deze foto’s zijn genomen vanaf het dak van de jeep:

Hier waren we eindelijk op de plek van bestemming. De community had zich onder een boom, in de schaduw verzameld.

Tijdens de welkomstdans zingen alle vrouwen en kinderen enthousiast in hun eigen taal over muggen en gebrek aan water, en hoe dat hun leven soms moeilijk maakt. 

Dit ben ik in mijn glansrol als zwangere vrouw. Ik ben zojuist ‘overleden’ aan de gevolgen van malaria omdat ik dus helaas geen klamboe had om me tegen de malariamuggen te beschermen.. 

Dit is in de andere community, een week later. Ook hier worden we ontvangen met zang en dans. Zodra wij, de blanken, mee gaan dansen, zit het goed met de sfeer.

Na het openingsritueel doen wij ons verhaal. Hier vertel ik met behulp van plaatjes hoe ze de klamboe moeten gebruiken. De vrouw naast me is de tolk en vertaalt mijn verhaal zin voor zin.

Tot slot een foto waar je me ziet genieten van een fantastische lunch. Geen rijst, maar brood met avocado, tomaat en komkommer!! (Je wilt niet weten hoe ik nu al uit kan kijken naar donker brood, kaas, wijn en noten enzo)

Nou dat was het weer even. Een heel gedoe om de boel online te krijgen, dus ik hoop dat niet alle lezers op vakantie zijn..

Tot snel, knuffel Tanja

<!– @page { margin: 0.79in } TD P { margin-bottom: 0in } P { margin-bottom: 0.08in } –>

Daar ging mijn eerste maand hiervoorbij… Jemig de pemig, wat ging dat rap!! Ik kan het bijna nietbevatten dat er al een dikke maand om is. Aan de andere kant merk ikdat ik inmiddels al aan veel dingen gewend ben geraakt, en dat ik hier mijn draai wel gevonden heb.

Ik ben dus inmiddels begonnen met hetgeven van de computerlessen. Ik heb nu 2 groepen die ik 2 keer in deweek een les geef. Echt superleuk om te doen, de kids zijn ergenthousiast. En ze luisteren ook zo goed, fantastisch!! Het geven vandie lessen kost wel aardig wat energie moet ik zeggen, want zelfs hetbedienen van de muis is al een enorme uitdaging voor hen. Bv toen ikin de eerste les zei ‘klik maar op de linkerknop van de muis’, gingeen deel van de groep op het merkje/logo’tje dat op de muis zitgeplakt zitten drukken. Ja, echt! En even naar de linkerbovenhoek vanhet scherm gaan met de muis duurt ook soms wel twee minuten. En ja,er waren echt een paar die de muis optilden om richting linkerbovente brengen… Dubbelklikken hebben we geprobeerd, maar is nog evenwat te veel gevraagd hahaha. Misschien deze week hihi. Deze kids zijntotaal niet gewend aan knopjes en elektrische apparatuur zoals wij,en dat merk je echt! Daarbij komt natuurlijk de uitdaging dat deinternetverbinding er niet altijd is, dat de stroom soms uitvalt ofdat het stortregent zodat je amper verstaanbaar bent. Oh, en dat 2van de 7 computers zo gammel zijn dat er eigenlijk niet mee te werkenvalt. Of dat je collega zo’n 50 andere scholieren uitnodigt om op hettijdstip van de les (op die 7! computers) een emailadres aan temaken.. Kortom, het is anders dan thuis. Maar het is wel heeeeeeelerg leuk om te doen, ik geniet er echt van!! En de kids ook. Gister vroeg ik aan de groep ‘The lesson is officially finished for more than 1 hour already. Are you leaving now, or do i have to kick you out?’ ‘Yes auntie Tanja, you will have to kick us out.’ Hahahahaha.

Dit is nu een dagelijksebezigheid voor me, en dat is lekker. Daarnaast geef ik nu die cursusondernemen van de naaisters. De docent van die groep, Alma, is(helaas!) vertrokken, dus vanaf nu doe ik dat alleen. Samen met depc-lessen is het een mooie weekinvulling.

Alles gaat dus fantastisch! Ik bensuperblij dat ik hier ben en geniet van vrijwel alles wat ik meemaak. Maar….er zijn natuurlijk ook wel dingetjes waar ik wat mindervan geniet, ik heb ook wel eens een kleine dalmomentje. Misschien welzo eerlijk om dat ook eventjes te benoemen hahaha. Bv vorige de weekhad ik zo’n ochtend waarop alles ff niet gaat zoals gehoopt. Ik hadweer slecht geslapen door de hitte en vieze vleermuizen die in mijnkamer (en in de ventilator!) vlogen, tijdens het douchen stopte hetwater met stromen (terwijl ik mn hoofd vol shampoo had), daarna kreegik beschimmeld brood als ontbijt, en toen bleken mn mooie sandalengejat! Verder deze week weer flink aan de diarree en overgevengeweest, zodat ik me zeker 2 dagen een vaatdoek voelde. En als je jedan toch naar je werk sleept, kom je voor een dichte deur te staanomdat je collega met de sleutels die dag even 1,5 uurtje laterkomt… Dan ben je er soms wel heel even klaar mee!

Iets anders wat ik moeilijk vindt, isom te zien hoe mijn Ghanese moeder met haar kinderen omgaat. Dat gaater vaak zo bruut aan toe. Ze schreeuwt veel en hard tegen ze, om (inmijn ogen) de lulligste dingen. Ik weet niet wat ik daar aan moetdoen, en ik vind het erg moeilijk om me een houding te geven als ikdaarnaast sta.. Maar ik geloof dat het voor een deel een Ghanesemanier van doen is. Hier commanderen ze sowieso veel (‘do this’,'give me that’ etc), het woord ‘please’ kennen ze niet.. Dus veelverzoeken klinken sowieso onvriendleijk. Daarnaast moeten kinderen inGhana gewoon hun ouders/ouderen/docenten gehoorzamen, zo simpel ishet. Als een kind hier op school te laat is oid wordt het bvgeslagen, of moet het kniebuigingen doen, een tijd op 1 been staan,of een uur in de brandende zon staan!! Dus of mijn moeder nu voorGhanese begrippen ook bruut is, weet ik niet. Het kost mij in iedergeval veel moeite om er begrip voor op te brengen… Ik vind het somsecht pijnlijk om te zien. Is dit nu de echte cultuurschok misschien??

Ik probeer maar zo veel mogelijkpositieve energie toe te voegen (met name als moeders er niet is) enwat leuke dingen met ze te doen. Gister heb ik voor hen gekookt, datwas erg grappig. Ze hadden nog nooit van ‘pasta’ gehoord, maar nukennen ze de ‘pasta di tanja’ hahaha. Ze vonden het nog lekker ook!Verder ben ik gister begonnen met een korte cursus dingen op mijnhoofd dragen. Uiteraard kwam de halve buurt kijken hoe die malleblanke aan het oefenen was een mand op haar hoofd te houden. Iedereenkon er smakelijk om lachen, ikzelf natuurlijk het hardst.Uiteindelijk kreeg ik aardig applaus, erg grappig.

Zondag ben ik met mijn familie (dieoverigens de afgelopen week met 3 gezinsleden/logees is uitgebreid)naar de kerk geweest. Dat was ook een belevenis. Iedereen natuurlijkin de mooiste en meest kleurrijke outfits, een fantastisch gezicht.Bij vlagen was de dienst aardig swingend, ik kreeg er wel hetsister-act-gevoel van haha. Toen alle nieuwkomers moesten gaan staanom welkom te worden geheten door de gemeenschap, ging ik staan. Erwerd opeens gelachen. Ik zat/stond redelijk vooraan dus ik keekvoorzichtig nieuwsgierig achterom de enorme kerk in. Toen bleek datik enige was die stond.. En dat ik van alle honderden aanwezigen deenige blanke was. Ai, wat voel je je dan een vreemde eend in de bijt.Ik wilde natuurlijk het liefst direct gaan zitten, maar moest eenverhaaltje aanhoren.. Ik kon mijn lachen niet helemaal inhouden, zo’nvreemde situatie. Toen werd ik welkom geheten door een warm applausvan de gemeenschap. Mooi hoor!

Nou goed, het is alweer een heelverhaal. Ik heb voor mijn gevoel steeds zo ontzettend veel tevertellen, ik kan zo 10 kantjes typen.. Maar dat kost wel erg veeltijd, en daar zou ik jullie vast ook geen plezier mee doen. Dus hierlaat ik het maar weer even bij.Thanks trouwens voor de mailtjes en kaartjes!!!

Kus Tanja

PS: winkeltjes, taxi’s, vrachtwagens hebben hier vaak hele grappige teksten. Ik probeer er zoveel mogelijk vast te leggen. Deze hieronder vind ik wel een topper:

<!– @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>

Ik had een tijdje geleden al beloofdnog wat foto’s te plaatsen. Bij deze dan een paar plaatjes. Hopelijkgaat het lukken met de verbinding..

Dit is waar ik woon, althans het deel links in beeld. Ik woon hier dus met mijn gastmoeder en 2 zusjes en soms andere mensen die aan komen waaien..

Het uitzicht vanuit de keuken..

Mijn zusje dd<!– @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } ie ‘banku’ maakt, typisch Ghanees eten. Ghanezen zijn erstuk voor stuk dol op, maar wat mij betreft smaakt het echt naar eenwarme klont bedorven karnemelk. Helaas!

Dit was tijdens een voetbalwedstrijd van de naaisters tegen de kapsters (nee, hier zijn mensen geen softwaretester, facility manager, arbeidshygienst of consultant ofzo. Mensen hebben hier nog echte beroepen!!) Langs het veld liep een groep vrouwen die zich niets van de sportactiviteiten aantrok.

Dit was tijdens een ‘dagje uit’ naar Tongo, half uurtje van Bolga. Alles is supermooi groen nu!! Ghana is best mooi.

Traditionele ‘compound’. In deze nederzetting woont een chief met zijn 19 vrouwen en alle bijbehorende familie..

De handwas.. Ja, zo zit ik dus ook iedere zondag met emmers te klooien!

Stoere kids!

Dit is tijdens mijn computerles. Het is echt superleuk om te zien hoe nieuwsgierig deze kinderen zijn. Ze willen echt alles weten!

Nou dat was het even.. Duurt al weer lang genoeg. Binnenkort typ ik weer een verhaaltje.

groetjes Tanja

Het is alweer even tijd voor een update. De afgelopen week is het erg vaak ‘lights off’. Zo noemen ze het hier als de stroom uitvalt. (Wat mij betreft is het trouwens belangrijker/vervelender dat de ventilator  uitvalt, dan de verlichting!!). Maar nu is er en stroom en internet, dus maar even gauw een blogje doen!!

Om het kort te houden: Alles gaat goed hier, ik begin mijn draai meer en meer te vinden! Het zal jullie misschien verbazen, maar ik ben best hard aan het werk. De dagen vliegen voorbij. Ik zal eens even een gemiddelde dag beschrijven..
‘s Ochtends om 6:30 ofzo sta ik op, want dan wordt het vaak al weer te heet om nog lekker te slapen. Dan ga ik kijken of er stromend water is. Zo ja, dan ga ik douchen. Zo nee, dan wacht ik tot mijn zusjes  een emmer met water voor me halen. Niet omdat ik daar zelf te lui voor ben, maar omdat ik als gast dat niet MAG doen van hun. Jongeren doen hier in principe alles voor iemand die ouder is, en zeker als degene ook nog blank en gast is! Na het douchen zet ik een pan water op het vuur voor een kopje thee en eet ik wat brood met jam (smeerkaasjes zijn op, helaas!). Dan stap ik op mijn fietsje richting de stad. Onderweg zwaai ik vrolijk terug naar de zwaaiende en roepende kinderen. Om 8:15 ben ik op kantoor. Met een beetje geluk zijn mijn Ghanese collega’s er ook, om het pand te openen. Zo niet, dan test ik mijn geduld en wacht ik op het stoepje..
Op kantoor is het ieder ochtend weer spannend. Is er stroom, doen de computers het? Zo ja, is er dan misschien zelfs internetverbinding? Ik ga dan aan de slag met het voorbereiding van een les (met of zonder pc/internet). Ik ben dus bezig met die cursus ondernemen voor de naaisters waar ik het in mijn vorige verhaaltje over had. De lesmethode die daar bij hoort, is niet volledig aanwezig. Daarom ben ik vaak tijd kwijt met het aanvullen van het materiaal. Bv met het maken van les over boekhouden, omdat er in het officiele lesmateriaal wordt verwezen naar een boekhoud-cd-rom die wij niet hebben (en waar deze meiden sowieso niets mee zouden kunnen!). Tussendoor komt het fruitvrouwtje langs met een schaal met heerlijk fruit op haar hoofd. Ik koop een mango of een paar heerlijke banaantjes.
Tussen de middag ga ik op zoek naar een lunch. Over het algemeen lukt het niet om binnen 1,5 uur te eten bij een restaurant, daar doen ze het altijd rustig aan. Zeggen dat je haast hebt, helpt niet! Na de lange lunchpauze heb ik misschien een vergadering en moet er bv wat geprint worden. Dat moet dan op een usb-stick, en dan moet ik van het jeugdcentrum naar het kantoor van de YHF fietsen. Daar print ik het dan 1 keer, en daarna moet ik naar de copy-shop om de kopietjes te maken. (printen in de copyshop is erg duur, en alles printen op kantoor gaat ook te ver). Daar is het dan bv ‘lights off’, dus dan maar even zitten wachten. Dan moet het antieke kopieerapparaat weer opwarmen, en loopt ie waarschijnlijk vast. Al met al ben je zeker wel een uur en heel wat zweetdruppels verder (in 40 graden op de fiets) voor dat je 10 exemplaren van je documentje hebt! Ook als je bv een markeerstift of een kladblok nodig blijkt te hebben, kun je weer op pad om dit ergens te gaan kopen.. Heuveltje op in de hitte! Zo kunnen de lulligste dingen hier erg veel tijd kosten.
Maar goed, ik heb inmiddels wel een programma voor de computerlessen in elkaar gedraaid. Vorige week ben ik naar een school geweest om te melden dat de leden van de Youth Harvest club zich op kunnen geven voor deze lessen. Uiteindelijk hebben 37 van 40 kids zich opgegeven om in hun vrije tijd van tante Tanja te leren hoe de computer werkt!! Wow! Ze willen bijna allemaal dolgraag gebruik maken van deze ‘blessing from above’, zoals de hoofdmeester het noemt. Ik vind het echt heel bijzonder om te merken hoe zeer ze hier deze mogelijkheid waarderen (kids en volwassenen) en hoe ontzettend dit in een behoefte voorziet! Ik word er soms wel een beetje stil van..
Straks ga ik weer langs die school om de groepsindeling bekend te maken en dan start ik maandag met de eerste les! We beginnen echt bij de basics van de computer en Ubuntu (nee, geen Windows!) en na 6 lessen moeten ze een documentje kunnen maken, e-mailen en internetten. Ik ben benieuwd of het me gaat lukken om dat binnen 6 lessen over te brengen! Ik heb er in ieder geval echt zin in.
Na zo’n werkdag ga ik om een uur of 18 naar huis. Mijn gastmoeder is al anderhalve week weg en dus ben ik ‘thuis’ alleen met mijn 2 gastzusjes. Eigenlijk wel zo leuk. Ghanese ouders hebben  namelijk de neiging om hun kinderen echt ontzettend te commanderen. Nu moeders er niet is, is het wel lekker rustig in huis. (maar goed dat ze dit niet leest!) Dan is het natuurlijk weer kijken wat de Ghanese pot schaft. Ik word er zelden echt vrolijk van, maar ok. Na het eten klets ik nog wat met mijn zusjes, of spelen we een potje pesten. Dan weer lekker douchen en om een uur of half 10 al naar bedje toe.

Zo ziet een gemiddelde werkdag er een beetje uit hier. Verder vermaak ik me hier met praatjes maken met mensen, de handwas doen, helpen met koken, boekje lezen, in de schaduw hangen en cola’tjes drinken met andere vrijwilligers, of bijvoorbeeld het hele stadje af fietsen op zoek naar shampoo. Kortom: het gaat hier goed! Hopelijk gaat het met jullie ook goed.

Lieve groetjes Tanja

PS: Thanks voor de reacties, mailtjes en soms sms’jes!!! Ik heb niet altijd tijd/gelegenheid om direct terug te mailen, maar ik vind het echt superleuk om mailtjes/reacties te lezen.

Hai hai,
daar ben ik weer. Op het moment is er weer internet (de afgelopen 4 dagen in de hele stad niet!), dus maak ik van de gelegenheid gebruik om weer een verhaaltje te typen. Ja, waar zal ik beginnen? Er is alweer zoveel gebeurd de afgelopen week. Vorige week maandag heb ik kennis gemaakt met mijn gastgezin. Helemaal niet wat ik verwacht had! De afspraak was dat ik bij een zeer grote familie in een traditionele ‘compound’ zou komen. Nu bleek ik bij een behoorlijk modern, klein gezin te zijn geplaatst. Een stenen huis in plaats van een lemen hut dus! Met een heus toilet en stromend water! Ik had me volledig ingesteld op maximale primitieve omstandigheden, maar dat bleek dus niet nodig. Maar goed, ik vind het wel even prima. Ik hoef heus niet perse super primitief te doen. (Ik zit sinds ik hier ben helemaal in flexibele modus, met mij kun je momenteel alle kanten op hahaha.) In een stenen huis met betere hygiene en beter voedsel is het ook makkelijker om gezond te blijven, en dat is ook belangrijk hier! Van de 8 aanwezige vrijwilligers hier nu ben ik de enige die nog geen malaria of Ghanees ziekenhuis heeft ervaren. Dat komt waarschijnlijk omdat ik hier het kortst ben..
Ik heb hier 2 zusjes, Edna en Florence. Ik krijg regelmatig echt de slappe lach van Florence, die is zo extreem enthousiast over alles. Die gaat helemaal uit haar dak, staat te schateren en in haar handen te klappen als ik bijvoorbeeld een bord afwas. (Volgens mij denkt ze dat we in Nederland geen borden of zeep hebben ofzo en dat ik mijn eerste afwas hier doe..) Heel bijzonder, te grappig! Ik lach vervolgens weer keihard omdat zij zo overdreven enthousiast is..
Verder ben ik op mijn werk begonnen. Het is een hele leuke werkplek. De Youth Harvest Foundation doet echt goede dingen voor de jeugd. Ze geven bijvoorbeeld seksuele voorlichting aan jongeren hier. Dat is heel belangrijk want ze weten echt heeeeeel weinig en ze geloven soms allerlei fabels. Verder is afgelopen zaterdag een jeugdcentrum geopend. Een formele gebeurtenis, met lintjeknipperij door de minister van jeugdzaken oid en vooral veel kids en jongelui die ontzettend blij aan het dansen en doen waren. Bijzonder om mee te maken, mooie dag! In dit jeugdcentrum worden verschillende cursussen gegeven en staan nu ook computers, in principe met internetverbinding. Dat laatste is heel uitzonderlijk want scholen hebben hier bv wel computerles op het rooster staan maar geen computers. (In die tijd kunnen de docenten even lekker bijslapen- doen ze echt!) Verder zijn er geen openbare internetvoorzieningen en is het internetcafe voor hun onbetaalbaar, dus hebben de meeste jongeren 0,0 ervaring met computers/internet.. De komende tijd gaan we proberen te regelen dat de scholieren in groepjes naar het jeugdcentrum kunnen komen in de tijd van hun computerles van school. Ik ben degene die dit mag regelen en de lessen zal gaan geven. Ik ben inmiddels begonnen met het maken van een programma/lessen hiervoor.
Verder loop ik mee met een cursus ‘ Ondernemerschap’ die gegeven wordt aan een groep naaisters. In de cursus moeten de deelnemers zelf een bedrijf oprichten en een product gaan verkopen etc. Ze moeten echt een onderneming opzetten en draaiende houden en dat is voor hun echt een enorme uitdaging. Sommige van de deelnemers kunnen bv niet lezen of schrijven, en de meesten zijn zeker niet gewend initiatief te nemen of met eigen ideeen te komen. Dat maakt het geven van de cursus en het stimuleren van deelnemers ook een flinke uitdaging!! Maar wel leuk natuurlijk! Degene die nu de cursus geeft gaat over een paar weken naar huis, en dan zal ik de laatste paar weken van de cursus alleen geven.
Ik vermaak me dus wel prima, de dagen gaan snel voorbij. Ik moet wel een beetje wennen aan het lage werktempo.. Ik voel me vaak niet zo nuttig of productief, maar dat hoort er geloof ik echt bij hier. Zoals ze hier zeggen: White people have the clock, we got time.. . Nou, ze nemen echt overal de tijd voor hoor! Vorige week ben ik bijvoorbeeld een hele dag bezig geweest met wachten op lintjes, het kopen van lintjes, het ruilen van lintjes (niet de goede kleur geel, zucht..), en uiteindelijk het vastbinden van wat lintjes ter decoratie van het jeugdcentrum ivm de opening.. Als ik dan zeg dat ik het geen productieve dag vond, kijken mijn Ghanese collega’s oprecht verbaasd.. ‘Niet productief?? Je hebt fantastische decoratie gedaan!!’. Ok dan… 
Verder ben ik al een dagje/nachtje goed ziek geweest. Zo veel overgeven en diarree dat ik niet meer dan 5 meter bij de wc vandaan durfde. Ik was natuurlijk op dat moment helemaal dolblij dat ik niet in een lemen hut zonder toilet zat!!  Inmiddels gaat het weer prima hoor. Mijn gastmoeder (die ook per se wil dat ik haar moeder noem, dat is belangrijk) heeft toen geconcludeerd dat mijn maag nog niet tegen Ghanees eten kan. Fantastische conclusie wat mij betreft!! De volgende dag had ze een potje jam en la vach qui rit-kaasjes gekocht, helemaal super. Brood met jam of smeerkaasjes vind ik ‘s ochtends om 7 uur toch echt wel beter dan rijst, maispap of ei met uien en VEEL olie. Helaas heeft mijn moeder ook ergens opgevangen dat Nederlanders ontzettend van uien houden, dus krijg ik iedere avond vooral ui!! Nou ja, het is beter dan okra-soep denk ik dan maar.
Nou dat was het wel weer even, het is alweer een hele lap tekst.  De volgende keer zal ik wat foto’s van mijn huisje etc toevoegen en wat meer vertellen over de omgeving hier.Bedankt voor de mailtjes en de reacties op blog, dat vind ik echt ontzettend leuk. Vooral blijven doen haha!!(Hier SMS’jes ontvangen wil helaas niet echt. Versturen gaat meestal goed, maar ook niet altijd..).
Knuffel Tan

PS: ‘niet primitief’ moet je relatief zien. Er is natuurlijk geen warme kraan of douche met massagestraal ofzo, mijn ‘matras’ heeft nogal wat erg dunne stukken, er is geen wasmachine of magnetron en er wordt bv ook op houtskool gekookt.

PS2: ik kan nog geen emmer op mijn hoofd dragen..

<!– @page { margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } –>

Nou wat ontzettend leuk om zoveelreacties te zien om mijn verhaaltje!! Dat doet me echt goed, watlief. Ik heb inmiddels kennisgemaakt mijn gastgezin, maar daar zal iklater wat over zeggen. Verder ben ik begonnen met werken. Uiteraardgaat dat gepaard met wat opstartproblemen, maar volgens mij wordt hetwel erg leuk!

Ik heb een paar foto’s geupload, maarnu gaat de verbinding er weer af.. Later hopelijk meer!

Ik heb begrepen dat verschillendemensen hebben geprobeerd mij te sms’en. Ik heb nog helemaal nietsontvangen helaas. Misschien moet ik even een kaartje van een andereoperator kopen, want ik heb niet zo’n goeie gekozen geloof ik..

Knuffel Tan

slavenkamp: de slaven aten uit de kommetjes in de rotsen
 

landschapje

auto van Meet africa met een onheilspellende lucht (het is regenseizoen!)

Ik aai een krokodil..

Dit is waar ik werk: Youth Harvest Foundation. Die man ernaast heeft op zijn hoofd een bak met kuikentjes. Mensen dragen hier echt alles op hun hoofd!

Gewoon een stukje straat. Op sommige plaatsen best druk en onoverzichtelijk..